Sunday, February 11, 2018

Tankwa Trek Dag 3

Ek het beter as die vorige nag geslaap maar is net na 04:30 wakker. Gaan maar deur roetine en is 06:20 by die wegspring. Ons is weer in groepe opgedeel, maar vandag spring almal gelyk weg aangesien die eerste 32 km op distrikpad is en die groepe goed uitgesorteer behoort wees wanneer ons by waterpunt 1 kom.

Rk het die eerste dag vir Coen de Bruin, wat in 2014 die eerste 600 km van die Freedom Challenge saam met my gery het, raak geloop. Die Tankwa Trek is sy eerdte wedren na 'n rugoperasie!

Die padoppervlak is goed en die pas is warm. Daar is 'n paar skerp kort bultjies wat help om die groepe goed uit te spry. Ek ry lekker en gee self 'n paar keer die pas aan. Ons bereik waterpunt 1 na 1:14 teen 'n gemiddelde spoed van 26.1 kpu. Ek vertoef so 3 minute.

Wat volg is van die beste enkelspoorpaadjies in Suid Afrika! Dit bergfiets ry se hemel op aarde. Die paadjies, wat spesiaal deur die eienaar van Houdenbeck gemaak is, kronkel deur die veld en tussen die wonderlikste rotsformasie van hierdie area, wat baie ooreenstem met die Sederberge. Die pad oppervlak is oor die algemeen lekker glad en ek geniet myself gate uit! Ons ry verby 'n paar damme wat nie 'n drippel water in het nie! Die tweede gedeelte van die skof tussen waterpunt 1 en 2 is ook enkelspoorpaadjies maar meer bestaan paaie wat vir ons aan gepas is en gedeeltes van ou en minder gebruikte jeeptracks, maar nog altyd baie lekker en uitdagend. Dit neem my 1:24 om die 23 km tussen waterpunt 1 en 2 af te lê.

Net nadat ek weer begin ry het, kom Coen de Bruin by my verby teen so 'n spoed dat ek nie eers by hom kan "aanhak" nie, maar kan hom darem in die oog hou. Twee manne kom by my verby en ek hak by hulle aan. Na so 'n kwartier se ry vang ons vir Coen! Ook nie lank nie of drie ouens, wat almal dieselfde tops het, sluit by ons aan. Hulle drie en ek en Coen begin saam ry en laat die ander manne agter. Ons handhaaf 'n goeie pas met die drie manskap wat die pas aangee en ek eb Coen wat die agterhoede dek. Ons gaan ook by 'n hele aantal manne verby. Ons ry so saam tot by waterpunt 3. Dit het ons 47 minute geneem om die 16 km af te lê. 

Ons is almal omtrent gelyktydig reg om weer te ry, maar ek kom voor die res weg. Ek ry aanvanklik redelik rustig met die doel dat ons weer 'n groep kan vorm. Ek ry onder andere by Andrew Keevy, met wie ek Vrydag so lekker oor musiek gesles het, verby. Na 'n stylerige bult draai ons weer af op 'n enkelspoorpaadjie. Ek sit net voor die afdraai 'n ekstra poging om voor 'n stadiger ryer op die paadjie te kom. Ek handhaaf 'n lekker maar die ander manne kom nie by nie. Ek besluit om aan te druk. Hulle dal my seker gou inhaal. Ons bly op enkelspoorpaadjies en ek kry dit reg om by 'n paar stadiger manne verby te kom. Dit gaan so aan tot ongeveer so 7 km van die einde af en nog steeds sien ek nie my "spanmaats" nie. Ek weet die einde is redelik tegnies en ek wil nie agter 'n ryers, wat nie tegniese dele goed kan ry nie, vasgevang word nie, met die gevolg dat ek ander ryers verbygaan waar due geleentheid hom voordoen. 

So kom ons by die laaste gedeelte, wat diedelffe is as die eerste dag se einde, aan. Teen die tyd is ek aan die voorpunt en kan ek my eie pas handhaaf. Dit bly so to op die einde en ek voltooi die 84 km in 4:24. My "maats" kom ongeveer drie minute na my by die einde aan.

So eindig nog 'n besonder aangename Trakwa Trek. Ek sal beslis daaraan moet werk om te kyk of ek nie weer 'n borg kan kry nie.

Tankwa Trek Dag 2

Ek was weer vroeg op en moes weer my fiets se agterwiel pomp. Gelukkig het ek afgeskuif na groep C waar beter sal inpas. As gevolg van opeenhopings probleme by Du Touts Drop, wat binne 10 km bereik sou word, is die gapings tussen die groepe vandag 7 minute. 

Vandag ry ek redelik in die middel van die groep. Ons handhaaf 'n goeie pas en hoe nader ons aan Du Toits Drop kom hoe meer begin sekere mense "jokkie" vir 'n goeie posisie. Dit egter nie veel nie want daar is wel 'n opeenhoping reg aan die begin, gelukkig nie te ernstig nie. Redelik naby aan die begin is ek in 'n baie interessante voorval betrokke. Die ou voor my sukkel 'n bietjie en ek ry stadiger om meer spasie tussen ons te skep sodat ek my spoed beter kan aanpas. Die ou agter my kom egter te vinnig aan en stamp my met die gevolg dat ek vooroor begin val. Hy is egter reeds van sy fiets af en vang net voordat ek heeltemal vooroor val en sit my netjies langs my fiets neer! Van toe af noem ek hom "catcher"! Du Toits Drop us regtig 'n hoogtepunt. Dit us redelik tegnies dn die paadjie is redelik uit gery met die gevolg dat rk hard moet konsentreer en versigtig moet wees om seker te maak ek verloor nie beheer oor my fiets nie.

Die roete van die onderpunt van Du Toits Drop deur waterpunt 1 en 2 tot aan die voet van die ou wapad is lieflike enkelspoor paadjies deur die veld met heelwat kleinerige klimme en afdraandes. Baie lekker om te ry teen 'n gemiddel

de spoed van ongeveer 16 kpu.

Met die aanvang van die ou wapad begin ons ernstige klimme van die dag. Vir die volgende 2:15 gaan die pad bykans heeltyds op. Na een uur is ons by waterpunt 3 aan die voet van Marino Monster. My gemiddelde spoed was 11 kpu. Nou vir die Monster. Verlede jaar was ek verplig om 'n entjie te stoot. Vanjaar is ek vasberade on tot bo te ry. Die Monster is ongeveer 8 km lank vanaf waterpunt 3 tot bo by waterpunt 4. Die gemiddelde gradiënt is 8.7% met 'n paar sukke van meer as 20%. Dit is 'n "grind" en met 500 meter na die waterpunt kom die angel in die stert met 'n paar haarnaalde en kwaai teer stukkie wat kwaai klim. Van bo is daar 'n asemrowende uitsig oor die Ceres vallei.


Na 6 minute durf ek die oad af aan. Aanvanklik is die pad, wat baie styl is, met sementblokke uitgepak. Na 'n rukkie word ons egter afgely op 'n baie rowwe enkelspoor paadjie teen die berg af. My spoed wissel so tussen 5 en 18 kpu. Ons is drie wat redelik versigtig is, masr elke nou en dan kom daar 'n paar wilde manne by ons verby. Niemand val gelukkig nie, do die ouens jan ry! Wanneer ons by 'n distrikspad aansluit gaan dit baie beter. Ek is egter deur twee baie versigtige manne net voor die einde opgehou met die gevolg dat ek die tres van die pad alleen moet ry. Ons word weer afgely na enkelspoor paardjies deur die veld en ek geniet myself gate uit. Na 6:11 en 87 km is die wedren verby. Dit was voorwaar 'n besondere dag op die fiets.

Tankwa Trek Dag 1

Een van my kliënte het my vanjaar weer vir die Tankwa Trek geborg. Ek het Donderdagoggend my laaste oefen rit gehad en het net na 13:00 begin oppak. Toe ek egter by my fiets kom is my agterwiel heeltemal pap! Ek het nou al 'n hele rukkie probleme net die wiel, maar besluit om hom op te pomp en ekstra "sealant" saam te neem. Ek kry heelwat trokke op due pad en kom eers na 16:00 by Kaleo, aan die bopunt van Gydopas, aan. Kry 'n tent in die skadu baie naby aan waar ek verlede jaar was. Dra al my begasie tent toe, insluitend my fiets. Die agterwiel is nog styf, maar nie soos toe ek by die huis weg is nie. Ek besluit om 'n kans te vat en weer te pomp net voor die eerste dag se wedren begin. Ons het 'n heerlike aandete van skaapboud, hoenderpastei, rys, pampoen tert, blomkool en brokkelie, mengelslaai, afgerond met 'n keuse van verskillende soetgoed as nagereg.

Ek het my wekker vir 04:45 gestel, maar die nense begin al net na 04:30 beweeg. Na ontbyt pomp ek my agterwiel en sit af na die wegspring. Vir een of ander onverklaarbare rede is ek groep A ingedeel. Ek besluit ek sal maar agterlangs staan en die vinnige manne voor laat ry. Dit is toe ook so en na 2 km is ek heelagter saam met 'n paar ander stadiger manne. By die eerste bult gaan ek 'n paar van hulle verby. Na 20 minute kom die voorste manne van groep B by my verby.

Die eerste deel van die roete is "jeep tracks". Dan volg goeie en redelike tegniese "single tracks" wat aanvanklik die ou ossewa roete na die Witzenbergvallei volg. Ons ry op en af oor die uitlopers van die berg en moet hard konsentreer as gevolg van die tegniese graad van die roete, maar dit is 'n asngename uitdaging. Na 23 km kry ons die eerste waterpunt wat gevolg word deur nog tegniese "single tracks" oor die rante. Dan draai ons links en dan in ' suidwestelike rigting na die westekant van die vallei na waterpunt 2.

Dit word gevolg deur die aanloop na die groot klim van die dag, deur 'n dennebos toe bo-op die berg wat die Witzenbergvallei van die Tulbaghvallei skei. Baie klim werk en 'n paar baie rowwe gedeeltes tot bo-op die top wat gepaslik die "Pearly Gates" genoem word!
Anderkant af is lekker tegnies en uitdagend, maar alkes is rybaar behalwe vir ongeveer 30 meter wat net te styl en te veel los klippe het. Dit bring ons by waterpunt 3.

Na so 'n paar kilometer op 'n teerpad sluit ons by die roete aan waarmee ons gekom het oor die ou ossewapad oor die nek na die bopunt van die Gydopas en waterpunt 4. Op hierdie gedeelte sluit daar twee manne by my aan wat einde verlede jaar die Munga gedoen het. Ons gesels so 'n bietjie daaroor en hulle sê hulle ry banjaar weer! Nou is dit die "drag" huistoe! Ons vorm 'n "trein" van ongeveer 7 en laat die wiele sing. Die laaste 2 km is deur die rotse bet agter Kaleo. Redelik tegnies en ongelooflik mooi.

Na 5:29:48 voltooi ek die dag se 83 km in 189de plek. Baie lekker en my agterwiel het gehou!


Terwyl ek die middeg sit en onspan, ontmoet ek vir Andrew Keevy wat in Atlantic Beach, so 10 km noord van my, bly. Ons gesels veral lekker oor die feit dat die populêre musiek van die 60's en 70's net soveel stukke beter is as vandag se musiek.


Attakwas 2018

Ek en Hoffie Conradie sou vanjaar weer die Attakwas saam gedoen het, maar hy moes onttrek as gevolg van werk verplgtinge. Ek het toe vir Coenraad Fick, wat vanjaar die Trans Baviaans saam met my doen, genader en aangesien dit op sy "bucket list", het hy die uitdaging aanvaar.

Ons het Vrydag so ongeveer 13:00 weggekom met my broer as bestuurder om die motor na die eindpunt te neem.

Ons was net na 18:00 in Oudtshoorn en braaivlies benodighede by Spar gekoop, geregistreer en deur gery na Kranskloof waar sou oornag. Daar aangekom ontdek ons dat daar net 'n dubbelbed en 'n enkel bed! Ek en Coenraad moes toe noodgedwonge die dubbelbed deel. Die braaivleis en geroosterde broodjies het goed afgegaan en ons teen 22:00 in die bed gekom.

Die wedren het 06:30 begin, dus was ons vroeg op om betyds by die wegspring te wees. Ek het in groep C weggedpring en Coenraad in D (omdat dit sy eers Attakwas was). Die groepe het 5 minute uit mekaar weggespring.

Die eerste paar kilometer is altyd maar stowerig en baie ryers, maar vanjaar was marginaal beter en ek het gou 'n lekker ritme gekry "laat waai". Een van die interessante dinge van die wedrenne is dat gewoonlik groepe van ryers wat van soortgelyke strekte is, ontwikkel. Dan kom hulle by jou verby en dan gaan jy weer by hulle verby en so karring ons voort. Ons is nou meesal op paadjies wat die boere gebruik om deur hulle kampe te ry. Die laaste gedeelte voor die waterpunt is 'n goeie distrikspad.

By die eerste watertafel stop ek gou bir 'n glasie Coke en ietsie om te eet. Allewyn, 'n vriend van my skoonseun Wynand is hier aan diens). Nou is ons weer op tweedpoor paadjies deur die veld en die gehalte raak al rowwer. Ons kry ook ons eerste groot bult wat later so rof raak dat ek moet af klim en stoot. Daar is darem so een of twee ouens wat dit regkry om momentum te behou en tot bo ry. My pas is goed en ek kom by waterpunt 1 aan op 'n tyd waarmee ek tevrede is. Later sal dit blyk dat ek teen die tyd al 2 minute verloor het op verlede jaar! Soos verwag is my broer hier om te kyk hoe ek vorder.

Tot dusver was die weer perfek met 'n tedelije temperatuur en wolke ander kant die berg. Dit het die vorige dag aan die seekant van die berg gereën. Die roete begin nou moeiliker en meer tegnies raak en op 'n paar plekke is ek verplig om af te klim en te stoot. Nadat ons oor die top van die berg is, raak die grond ook nat. Daar was die vorige week 'n brand en die werêld is pikswart. Selfs die sand is swart! El ry lekker en vorl en vol vertroue dat ek my 8 uur mikpunt sal haal. Ek geniet die afdraand na die Spur stop wat deeldae rybaar us. Ek us geskok om te sien hoe min water daar in die rivier is waar ons moet deur voor die stop!

My fiets word skoon gespuit, die ketting word ge-olie, ek eet 'n Spur pattie, maak waterbottel vol en spring in die pad. Die padoppervlakte is klam en modderig! Vordering is goed, maar die klam oppervlak vertraag die pas. Die algemene trajek is ook op! Die modderige pad bemors die fiets maar is gelukkig nie so dik dat dit op die bande aan koek nie. By waterpunt vier is daar mense met emmers vol water en borsels om die fiets skoon te maak. Die eetgoed is baie lekker en daar val so elke nou en dan 'n ligte misreëntjie.

Net na hierdie waterpunt daal ons met 'n baie tegniese "single track" na 'n rivier wat lekker loop met die gevolg dat my fiets mooi skoon is toe en anderkant uit kom. Ongelukkig word dit opgevolg deur dik pikswat modder! Die distrikspad daarna het ook 'n dun laagie modder, so van dik stof oor die eerste gedeelte is ons nou vol modder. 'n Regte gemors!

Ek kom ook skielik agter dat ek ongeveer 'n halfuur agter my tyken tyd is! Moet maar aanstoot en kyk of ek 'n bietjie tyd kan opmaak oor die laaste 20 km. Gelukkig is ons 'n paar manne wat lekker saamwerk en handhaaf 'n goeie pas. Dit is met groot blydskap dat ons die laaste paar draaie aandurf en dan due sement paadjie na die eindstreep. Ek maak in 8:31 klaar. Nadat dk my tye met verlede jaar vergelyk, blyk dit dat ek orals 'n bietjie tyd veloor het maar die groot probleem was tussen waterpunt 3 en 5 waar ek 20 minute verloor het.

Coenraad maak in 10:24 klaar nadat hy ernstige probleme met krampe ontwikkel het.


Friday, December 29, 2017

Rawsonville na Bloubergstrand

Ek het die vorige aand gereël vir ontbyt in my kamer en ‘n “lunch pack”. Dit is net na 21:00 afgelewer en ek was teen 21:45 in droomland totdat my wekker my 04:45 wakker gemaak het. Ek was redelik tydsaam en kom 05:55 weg.

Ek besluit om eers ‘n draai by die garage te gaan maak om my fiets se wiele op te pomp. Ook maar goed, want die agterwiel was redelik pap. Daarna volg en ‘n grondpad uit die dorp oor die Deetlifs Landgoed. Dit loop egter in ‘n sirkel na die verbindings pad met die R101. Net nadat en op die verbindings pad is, is daar ‘n goeie grondpad na links en ek besluit om ‘n kans the vat. Die pad kronkel deur die wingerde en plase. By een van die opstalle kry ek ‘n paar mense en hulle bevestig dat die pad deurloop na die R101. Dit is toe ook so en ek sluit by die R101 aan net voordat die pad by die N1 aansluit.

Van hier moet ek noodgedwonge die N1 volg tot by die weegbrug waar die ou pas links afgaan. Daar gekom besluit ek om eers ‘n breek te neem en te kyk wat alles in my “lunch pack” is. Ek eet ‘n eier, kersie tamaties, ‘n toebroodjie en ‘n stukkie vleis. Na 15 minute val ek weer in die pad. Die pas is redelik stil, maar daar kom tog ‘n paar voertuie en vragmotors verby, een ‘n bietjie naby na my sin! Dit neem my 48 minute om die 7 km tot by die bopunt van die pas af te lê. Die bene is vanoggend redelik tam na gister se 193 km en die stere is baie gevoelig! Anderkant is ek redelik verbaas om te sien dat al die dene bome afgekap is. Toe ek drie jaar gelede hier af is was die hange van die berg bedek met bome. Nou is alles kaal en dit is dus baie maklik om die kronkel paadjie vir die aansluiting by die Beulah pad te volg.

Ek besluit om in Wellington te stop vir ‘n koffie of ‘n koeldrank, maar toe ek deur my sakkie gaan waarin ek gewoonlik ‘n noot of twee bêre gaan, kry ek niks. Ek is toe maar verplig om net my waterbottel vol te maak. Net nadat ek oor die Lady Loch nou bruggie is, trek ek af en neem weer ‘n ete breek. Die keer eet ek weer ‘n eier, van die bruin saadbrood, die druiwe en ‘n “cheese griller”. Na 15 minute is ek weer aan die gang, maar die energie vlakke bly vanoggend laag. Die seer stere maak dit oor nie makliker nie. By die R45/R44 kruising draai ek regs en ry tot by die Agter Paardeberg afdraai. Na 2.5 km draai ek links op die Langvlei pad.

Die nood druk en by die volgende kruising hou ek stil vir, onder andere ‘n nommer 2 gemaks breek! Na 11 minute is ek weer aan die gang. Hierdie pad ken ek baie goed en ry ek gereeld wanneer ek vir ‘n lang wedren oefen. Dit loop oor Middelburg en Leeuwendans en sluit by die Slentpad, wat Paardeberg met Klipheuwel verbind, aan. By Leeuwendans se bestuurder se huis maak ek weer my waterbottel vol. My stere en bene protesteer en by die Occultdale afdraai stop ek weer om net ‘n bietjie te rus. Na ‘n rukkie kom ek weer aan die gang. Die Occultdale pad sluit by die M58 (Adderleypad) aan en dan draai ek af na Malanshoogte. My water is min en die watersak in my rugsak is ook leeg met die gevolg dat ek by Faircape stop om water te kry.

Die einde is nou is sig met net Malanshoogte waar ek nog oor kom moet word. Ek “grind” die bult uit en geniet die afdraand na die Vissershok vierrigting stop waar en regs draai na die N7. Ek ry oor die N7 en met die ou brug oor die Dieprivier. Net naderkant die brug volg ek ‘n plaaspad wat my deur neem na Sandownweg toe. Dan al langs Sandownweg langs tot by Sandown Retail Crossing. Die teerstrate agter die sentrum is meesal klaar maar nog nie oop vir verkeer nie, maar dit is maklik om met ‘n fiets by die versperrings verby te kom. Na ‘n stukkie deur die veld kom ek by die pad uit wat die verlenging van Big Bay Boulevard is en my dit neem huis toe. Ek is net na 15:30 by die huis. Moeg en dankbaar!


Data: Afstand 111.49 km; Tyd 9:40:24; Klim 1,256 meter; Daal 1,426 meter; Maksimum temperatuur 40 grade Celsius!

Keisie Cottages na Rawsonville


Die plan was om 05:30 in die pad te val. Aangesien ek 04:35 reeds wakker was, het ek besluit om maar op te staan en aan die gang te kom. Ek het alles die vorige aand reggekry met die uitsindering van betaalmiddele aangesien my beursie in die motor was. Dus nadat ek geskeer, gewas en aangetrek het, gaan ek eers motor toe voordat ek vergeet. Sommer ook die voetpomp gebêre nadat ek gevoel het dat albei wiele styf is na die afgelope week se papwiele.

Ek kom 05:20 weg. Die eerste 13 km is teerpad en meesal afdraand tot by die Pietersfontein afdraai waar ek links draai om ‘n bietjie ekstra grondpad in te kry. Die pad loop parralel met die teerpad deur ‘n vallei vol vrugtebome en sluit 7 km verder weer by die teerpad aan. Hier is min opdraandes en die algemene helling van die pad val tot in Montague met die gevolg dat ek baie goeie tyd maak.
Gelukkig laat hulle my deur by al die Stop and Go’s wanneer ek by een kom wat toe is. Dit is teerpad tot by die afdraai na Steenbokvlakte op die Stormsvlei pad. Op die stuk kom ‘n ander fietsryer by my verby. Ek probeer nie eers om by te hou nie, alhoewel dit ‘n sy is en nogal gewigtig!

Die weer speel mooi saam met aanvanklik ‘n paar wolkies en ’n ligte Suid-Oostelike briesie. Dit sal later in die dag baie handig te pas kom aangesien die algemene strekking van my roete vanaf McGregor in ‘n Noord-Westelike rigting is. Ek stop op McGregor vir koffie en iets om te eet. Ek het die pad tot op McGregor al ‘n paar keer gery, maar die stuk van McGregor tot by die Brandvleidam is nuut vir my.

In McGregor draai ek Wes en dan Noord-Wes op ‘n goeie grondpad wat soort van parralel met die teerpad Robertson toe loop.

Net voor die teerpad oor die Brederivier gaan, sluit ek by hom aan maar na 2 km gaan ek links op ‘n teerpad wat die boere Suid-Wes van Robertson bedien. Ek was van mening dat dit ‘n grondpad was, maar dit is geteer, ook waar ek later regs draai. Na so ‘n paar kilometer moet ek links draai op ‘n grondpad wat my weg van die wingerde en vrugtebome neem na regte Bolandse fynbos. Die paaie is almal in ‘n baie goeie toestand en ek handhaaf ‘n gemiddelde spoed van net meer as 17 k.p.u. insluitende my stop op McGregor. Daar is ‘n afdraai na ‘n “Lodge” met ‘n oulike hek wat ‘n strooi afdak het. Ek stop om my stere ‘n blaaskans te gee en eet ‘n Woolies energie stafie.

Na nog ‘n paar aansluitings kom op die R43 tussen Villiersdorp en Worcester. Ek neem die Klipbokkop vakansie oord se afdraai, maar kom voor ‘n groot hek wat toe is. Ek skakel die eerste nommer, maar kry nie antwoord nie. Het meer geluk met die tweede nommer maar word meegedeel dat die hek deur die Brandvlei Gevangenisdiens beheer word. Ek het dus geen ander opsie as om Aandedoorns en Worcester om te ry nie, ‘n draai van seker omtrent 20 km!

Net nadat ek verby die punt van die dam is, sien ek ‘n pad op my Garmin wat teen die dam om loop en heelwat korter is. Ek was nie bewus van die pad nie en besluit om te kyk of dit werk. Die aanwysbord sê Riverside en ek besluit om daar af te draai. Dit is ‘n teerpad en dit is in ‘n baie goeie toestand. Net na Riverside begin die toestand van pad verswak en na ‘n rukkie sien ek ‘n “doodloop” teken en ‘n pyl wat wys na Worcester bakstene. Net verder aan is daar weer ‘n groot hek maar net voor die hek draai ‘n grondpad weg na Worcester bakstene. Ek volg die pad en sien dat die ander pad na die hek aangaan maar heeltemal toe gegroei is. Ek kyk Noord-Wes ek sien dat daar ‘n rybare pad oor die damwal is wat lyk of dit aansluit by ‘n ander pad teen die oorkantse heuwel, wat ooreenstem met my Garmin. Ek ry ‘n entjie deur die veld, tel my fiets oor ‘n draadheining en ry oor die damwal. Terwyl ek oor die wal ry, sien ek dat die pad wat my Garmin wys eintlik onder die wal loop, maar dit lyk of die twee teen heuwel saam kom. Op die einde van die wal is dit ook so en ek ry met ‘n kort styl voetpaadjie tot by die grootpad, wat na ‘n ruk weer ‘n teerpad word. Om die draai is daar weer ‘n hek, maar daar is plek langs die hek om met ‘n fiets deur te gaan. Ander kant hek staan ook ‘n hele paar motors van mense wat seker visvang. Net verby die motors is daar ‘n teerpad na regs wat ook in onbruik is. Dit is dus duidelik dat hier ‘n paar paaie was wat vir een of ander rede toegemaak is! Wonder waarom want daar was heelwat geld spandeer om die pad, wat nou nie meer gebruik word nie, teen rant uit te kap!

Die pad loop deur die Nekkies Vakansie oord en sluit by die ingang by die Rawsonville/Worcester pad aan. Ek ry die ongeveer 7 km Rawsonviile toe sonder enige moeite en arriveer 16:30 by my blyplek.

Data: Tyd 11:11:19; Afstand 193 km; Klim 1,137 meter; Daal 1,423 meter; Maksimum temp 38.6 grade Celsuis



Tuesday, August 22, 2017

Trans Baviaans 2017

Hennie de Clercq, Hoffie Conradie en ek het weer vir vanjaar se Trans Baviaans, “Repeat, ingeskryf. Die relings was dat ons weer by Lucia op Willowmore bly en na die tyd so ‘n paar dae saam met Hennie-hulle op Natures Valley deurbring. Danie Kotze willig weer in om die bestuurder van ons ondersteuningsvoertuig te wees.

Donderdagaand skakel Hoffie om te laat weet dat hy griep onder lede het en dus moet onttrek! Ons vertrek Vrydagoggend 09:10 uit die Kaap en ontmoet vir Hennie en Helena by Terdici Deli, op Swellendam net na 12:00. Na ‘n ligte middagete vertrek die vrouens Natures Valley toe en ons vat die pad Willowmore toe. Ons kom net na 17:00 in Willowmore aan, registreer, gee houer vir Bergplaas in en ry na Lucia-hulle toe. Die vorige naweek was daar 47 mense wat oorgebly het. Hierdie naweek was daar net 21 en die mense in Sandkraal het vir hulle self kos gemaak.

Na ‘n goeie ontbyt ry ins Willowmore toe en kom so ongeveer 08:30 daar aan. Pak fietse af, sit ligte op en beweeg 09:00 na die wegspring area. Weer is heerlik met ‘n temperatuur van 7.5 grade Celsius.
Ons begin 10:00 en vir die eerste die eerste 7 kilometer is dit ‘n geval van saam met die stroom ry tot by die R332. Vandaar sorter die groepe uit en ryers van soortgelyke sterkte vorm bondels. Daar is ‘n ligte windjie uit die NO, maar dit pla nie eintlik nie. Die manne wat die vorige naweek gery het, het baie gekla oor die sinkplaat, maar dit voel vir my nie erger as vorige jare nie. Die kloof is droog en daar is geen water waar ons oor die eerste paar laagwater bruggies ry nie. Ons handhaaf ‘n goeie pas en bereik waterpunt 1 by Vero’s Restourant na 2:35. Na 10 minute vat ons weer die pad.



Van waterpunt 2 tot 3 is meesal afdraand en ons gemiddelde spoed van 21.9 k.p.u.vir die 52.21 kilometer is ‘n aanduiding daarvan. Die natuurskoon is baie mooi en dit is ‘n groot voorreg om deur die Baviaanskloof te kan ry. Die kloof is baie droog. Hier en daar is daar ‘n poeletjie, maar dit is maklik om die modder te vermy. So halfpad na waterpunt 3 lig Hennie my in dat hy nie gaan klaar maak nie. Hy moet net besluit of hy tot by punt 3 of eder punt 4 gaan ry. Ten spyte daarvan handhaaf ons ‘n redelike goeie pas oor die Grasnek pas.
By die waterpunt aangekom, parker ek my fiets en gryp ‘n sosatie. Ek sien Hennie gesels met die beamptes en neem aan dit is oor sy onttrekking. Ek stap nader om te verneem wat die prossedure nou is. Hennie bevestig dat hy hier ophou en die beampte lig my in dat ek nie op my eie kan aangaan nie, maar by ‘n ander span moet aansluit. Daar is twee ouens wat reg maak om weer te begin en ek vra of by hulle kan aansluit. Hulle stem in, ek gryp my fiets, groet vir Hennie en is binne 4 minute weer aan die gang! My nuwe spanmaats is Lukas en Bernard.

Die volgende skof begin met ‘n klim van so 55 meter en ek gee die pas aan, maar die twee manne is op my hakke. Ons handhaaf ‘n goeie pas en dit lyk of Lukas die sterkste van die twee is aangesien hy elke keer voor Bernard is wanneer ons oor die twee “fangs” ry. Die volgende klim is die Holgat Pas. Ook bekend as Mother of all climbs (MAC). Ek voel goed en vat voor!. Ek gaan heelwat ryers oppad boontoe verby. Die son is besig om onder te gaan en ek bereik die parker terrain aan die bopunt van die pas, net voor die son ondergaan. ‘n Klim van 360 meters oor ‘n afstand van 7 km wat my 40 minute neem. Daar wag ek ‘n rukkie vir my nuwe spanmaats en is redelik verbaas toe Bernard ‘n paar minute voor Lukas daar aan kom. Laasgenoemde kla dat sy bene kaput is.
Ons pak die laaste 4 kilometer na Bergplaaas aan en kom na 8:25 en na 142 km daar aan. Ons gemiddelde spoed tussen waterpunt 3 en 4 is 9.9 k.p.u.! Ek kry my houer en trek my “leg warmers”, n warm top en my Seals Skins beanie aan. Daar is ook lekker sop en ons hoor die laaste stukkie kommentaar oor die Springbokke se wedstryd teen Argentinië in die agtergrond. Lukas en Bernard neem heelwat langer as ek om al hulle dinge gedoen te kry en ons val na 36 minute weer in die pad.

Die Combrinck Pas af in die donker is altyd ‘n uitdaging, maar ons bly by mekaar en is gou op die goeie pad wat ons Hadley toe neem. Die toestand van die pad hier is beslis beter as aan die begin van die kloof en ons ry teen ‘n lekker pas. Hierdie is my gunsteling deel van die Trans Baviaans. Die pad oppervlakte is goed en die bulte en afdreandes, wat nie te lank is nie en wissel mekaar goed af. Daar is ook heelwat gelyk gedeeltes waar ons ‘n goeie pas kan handhaaf. Dit neem ons 1:32 om die 33.3 km af te lê wat ons ‘n gemiddelde spoed van 21.7 k.p.u. gee. Ons arriveer 20:30 in Hadley. Ek kry my “power banks” by Danie sodat ek my Garmin en selfoon kan laai om seker te maak die batterye hou tot by die einde. Ete bestaan uit ‘n “tjip rol” en gegeurde melk, waarvan ek ‘n hele paar drink. Lukas se lig het die gees gegee en hy moes die laaste gedeelte in die donker ry. Hulle ondersteuningsvoertuig het gelukkig ‘n spaar lig vir hom en ek help hulle om die op die fiets gemonteer te kry. Ons val na 26 minute weer in die pad.

Die volgende skof bestaan hoofsaaklik uit die “never ender”, ‘n bult van 7 kilometer met ‘n 200 meter klim. Die klim is nie so erg nie, maar die bult hou net nie op nie. Dit neem ons 30 minute om tot bo te kom. Dit word gevolg deur ‘n paar “undulations “ oor die volgende 7 kilometer wat ons ‘n verdere 25 minute neem. Dit sluit ook die “onbemande” punt in. Dit is ‘n kontrolepunt waar ons moet stilhou en ‘n plakkertjie moet kry om te bewys ons was daar. Uit die aard van die saak is daar niemand nie, net ‘n lig en ‘n tafel met die plakkers. Ons bereik die laaste waterpunt teen 22:30 na 12:30 in die saal. Ons vertoef 7 minute en pak die laaste skof aan.


Daar is nog 28 kilometer oor en die aard van die laaste gedeelte is so danig dat ons nie in onder 14 uur sal kan klaar maak nie. Die roete volg nou ook ‘n “jeep track” wat redelik tegnies is en ‘n lekker klim insluit. Van 214 to 220 kilometer is ‘n baie goeie distriks pad en ons handhaaf ‘n pas van tussen 30 en 40 k.p.u. Ek ry meesal voor aangesien dit my 5de Trans Baviaans is en ek die pad beter ken as my spanmaats. My geheue laat my ‘n klein bietjie in die steek en ons kom onverwags by ‘n T-aansluiting aan! Gelukkig is dit ‘n skuins aansluiting en ek kry dit reg om te stop net waar die pad eindig. Niks ernstig nie en ons is gou weer aan die gang. Vanaf 220 kilometer volg ons ‘n “single track” langs die treinspoor wat ook ‘n redelike helling het. Dit is nou 23:48 en daar is geen manier waarop ons hierdie laaste 6 kilometer in 12 minute gery gaan kry nie! Gelukkig is daar nie veel ander ryers voor ons nie en ons pak die laaste gedeelte met hernude ywer om te sien hoe na aan 14 uur ons kan klaar maak. Ons gemiddelde spoed val na 14-16 k.p.u. as gevolg van die helling. Ongelukkig kom ons op ‘n paar stadiger manne af net voor die einde en moet toe maar agter hulle sit aangesien dit bykans onmoontlik is om hier by iemand verby te kom. Ek kry dit reg om net voor die einde verby te kom maar my spanmaats sit agter die ouens vas. Ek wag net voor die einde so 2 minute vir hulle en ons ry na 14:12:27 oor die eindstreep.


So eindig my 5 de Trans Baviaans. Ek het regtig baie lekker gery en die wedren geniet. Die stuk tussen waterpunt 4 en 5 en die laaste 12 kilometer was vir my die hoogte punte van die wedren.

Sondagoggend 10:00 is ek terug in Jeffreysbaai om my skild vir die voltooiing van 5 Trans Baviaans wedrenne te ontvang.